06.10.2023-21.35

 

    Başımın okşanması, saçlarımın içinde sadece sevginin ellerinin gezmesi...

  İhtiyacım olan söylediklerimin bir gün dinlenecek olması. Yüreğimde burukluk olmadan düşündüklerimi, yargılayan gözlerin gölgesi altında ezilmediğini hissederek öyle bir akıcılıkla anlatmak istiyorum ki; aşkına varmaya çalışırcasına çağlayan uslanmaz, hırçın nehirler bile kıskansın. Düşüncelerimin kıskanılması bir nehir tarafından ve benim o nehir gibi tüm insanlığın içindeki sevgisizliği akışta alıp götürebilmem uzaklara, ne güzel bir kısır döngü.

  Bir can kulağı bulup anlatabilirsem o an benim için bütün ömre bedeldir. Ve o kulağın arkasında benim saçlarımın arasından alınmış masum bir papatya, tüm çiçeklerden daha güzeldir. Sevildikçe saçlarım bir güzel elde, istemem başka hediye.

  Ne var ki bu toz pembe hayal penceremden kafamı kaldırıp dışarıyla her yüzleştiğimde bir çığlık kopar içimde. Kulaklarımı patlatırcasına atar çığlığını geçmişimdeki en acı hikaye. Daha da fazla hırçınlaşır, öfke duyar, çığlıklar atar, çıkamaz zihnimin parmaklıklarından çocuk ruhum; bulamadıkça bir can kulağı sermaye. 

  İşte o zaman alırım kalemimi elime.

Kendime Öğüt

   Yanlış zamanların yanlış insanlarıyla vakit öldürdük sandık hep. Oysa zamanlarda hiçbir sorun yoktu ve insanları kendimize doğru kılabilmek bizim elimizdeydi. 

   Hep doğruyu bekledik daha belimizi bile doğrultamazken. ''Ben istiyorum, ben yaptım'' demek hepimize en kolay gelen fakat ''ben değişmeliyim, doğru olanı yapmalıyım'' demek de bir o kadar zor.

  Zoru başaranlar kuş gibi özgür uçmuşsa hırslarımızı bu yönde kullanıp mutluluğu elde etmek en doğrusu olmaz mı?

                                                                                                        22.09.2020

Edebiyat ve psikoloji ile ilgilenenler için izlenmesi gereken hoş ve bilgilendirici bir muhabbet.

Edebiyat ve Psikoloji - Yazar Burada Ne Demek İstemiş? - Aytuğ Akdoğan B08

       Yazma deneyimini gerçekleştirmek, uzun ve zorlu bir içsel sancı sürecinden geçerek oluşuyormuş. 

       Yazıma karamsar bir hava katmak istemem ama yaşadığımız dünya insanoğlunun varlığından bu yana pek de iyimser bakılabilecek bir yer değil. Zaten ben de bundan bahsedeceğim.

       Toplumsallaştıkça, toplumun içinden bir saniye bile olsa çıkıp iç dünyamızda nedensellikleri soyut ve somut senteziyle düşünmenin tadına varabileceğimizi anlayamıyoruz. Bir birey, öznel bir varlık olduğumuzu öylesine unutuyoruz ki bu da toplumun içinde özümüzü erittiğimizi fark etmemizi engelliyor. Toplumsal kültürün tabuları bireyselliğimizi sömürüyor. İçinde düşünme ve bunları yazma isteği olan ben de bu sömürünün etkisinden çıkma sancılarını yaşıyorum hâlâ. Aslında yazma isteği de topluma düşüncelerini açma güdüsünden kaynaklanıyor. Eğer ben ve benim gibi varlık bilincini düşünen insanlar da toplum sömürüsünün kızgın sularında erimeyi kanıksamış olursak, o suların toprağa karışması gibi pes etmiş ve göreceliliğimizi yitirmiş oluruz.

       Bahsettiğim toplum sömürüsü maddi bir anlam taşımıyor. Manevi duygular, bölgesel/ülkesel kültür, özünde bireysel olan algı kavramının toplumsallaştırılıp bir coğrafi konumdaki tüm bireylere mâl edilmiş olması, toplum sömürüsüdür benim gözümde.

                                                                                01/05/2020

Sıcak Kalpler

Yine geldi içimden isteğim,

Hem ağlamak hem yazmak.

Ağlamazsa insan nasıl arınır,

Yazmazsa nasıl bilinir?

Yine de hep dahasını ister insan;

Eşyaların en iyisi, paranın en fazlası,

Diğerlerinin saygısı...

Böyle bitecek hayatlar,

Göremeden samimi yüzleri,

Bilmeden gerçeği,

Mutluluğu...

Sonrası sonsuz boşluk!

                                                 08.12.2020

Asıl Özlenen

Toprak fısıldar adını

Yüzün gözümün önünde

Konuşunca deli sanarlar

Kokun hâlâ burnumun dibinde

Bir tek yazmaktan korkmam alabildiğince.

Bir de düşünürüm ki kalbim senin içinde büyüdü

Güzel bedeninde hayat buldum 

Ve açtım dünyaya gözümü zamanın birinde.